Een eeuw lang genieten op het Bergense Droomlaantje

VVV-kaart 1930

Detail van een komkaart van de VVV uit 1930. Nabij het Droomlaantje is het toenmalige natuurtheater aangegeven. Catalogusnummer: PR1005138. Regionaal Archief Alkmaar.

Door Emmie Snijders

Elke stad of dorp had wel zo’n plek waar verliefde stelletjes naartoe gingen om samen te zijn.  Maar in Bergen was er één die ‘wijd en zijd’ bekend was volgens de Alkmaarsche Courant van 24 februari 1949: het Droomlaantje.

Het is één van de vele paadjes in het bos ten oosten van het Oude Hof. Eigenaar Van Reenen stelde het open voor publiek waarna er paden ontstonden. Deze zijn nog niet te zien op een kaart uit 1883, maar op een kaart van de VVV uit 1914 wel, met het Droomlaantje expliciet genoemd. Vanwege het romantische bruggetje groeide het Droomlaantje uit tot een markante plek. Dat zien we terug op de vele ansichtkaarten waarop het laantje staat afgebeeld. Maar wat is er nou zo bijzonder aan die foto’s van een bospaadje?

Kaart Droomlaantje

De kaart die Emma naar haar ouders stuurde. Foto uit 1920, vervaardiger onbekend. Catalogusnummer: FO20126. Regionaal Archief Alkmaar.

Verboden liefde

De 19-jarige Emma stuurde in 1952 zo’n ansichtkaart naar haar ouders in Harderwijk. Ze ging voor het tweede jaar aan de slag als dienstbode bij de familie Louter en wilde laten weten dat ze ‘in welstand’ was aangekomen. De kaart was met zorg uitgekozen. Ze had haar ouders tijdens haar verlof verteld over Joop, de buurjongen. Na wat praatjes hadden zij uiteindelijk met elkaar gedanst na een voorstelling van toneelvereniging Sint Jan. Daarna spraken ze vaker af en gingen op zondagmiddagen na de kerkdiensten wandelen in het bos van Bergen. Haar favoriete gedeelte was het Droomlaantje. De naam paste precies bij het romantische gevoel dat ze daar kreeg in het bijzijn van Joop. Uiteraard volgden er nog vele wandelingen en werd de omarming steeds inniger. De droom werd een toekomst samen. Maar de ouders van Emma hadden tijdens haar verlof hun afkeur laten blijken. Zij zagen de katholieke Joop niet zitten. Met de kaart gaf ze een signaal.

Het verzet van Emma’s ouders hield aan tot Joop de gereformeerde belijdenis deed. Hierna kon hun gedroomde huwelijk doorgaan. Dat dit een goed huwelijk is geweest, blijkt uit de uitnodiging die Frans, zoon van de familie Louter, vorig jaar ontving voor hun zestigjarig huwelijksfeest. Hieraan voorafgaand maakte hij een wandeling, over het Droomlaantje!

Ansichtkaart Bergen

Ansichtkaart van rond 1960 met het Droomlaantje rechtsonder. Het pad was dus bekend genoeg om het op een verzamelkaart te zetten. Vervaardiger onbekend. Catalogusnummer: FO201676. Regionaal Archief Alkmaar.

Afgezet

Het is één van de prachtige verhalen die Sies van Hoorn-Vrasdonk, kunstenares uit Bergen, in 2014 heeft verzameld en tentoongesteld als ‘Onzichtbaar Erfgoed’ in Museum Kranenburg. De vele mooie ervaringen zijn bijzonder, want ze hadden er ook niet geweest kunnen zijn. In oorlogstijd was het afgezet geweest. Restanten van geplande lanceerplaatsen voor de vliegende V1-bommen zijn er nog te vinden. Na de bevrijding bleef het terrein afgesloten. In 1949 was er sprake van mogelijke dorpsuitbreiding, blijkt uit de kop van de IJmuider Courant van 13 januari 1949: ‘Bergens ‘Dromenlaantje’ in gevaar?’. De plannen vonden geen doorgang en bos en bruggetje werden weer opengesteld voor publiek. Maar in 1955 verkeerde het bos in bedenkelijke toestand door onvoldoende deskundig onderhoud en vernielingen gedurende de oorlog. Bovendien kwam er veel publiek in het bos die soms vernielingen aanrichtten.

Er was Bergen veel aan gelegen dit bos knap te houden, het bijbehorende toerisme was erg belangrijk. Gemeentewerken besteedde daarom in de jaren ’60 veel geld aan het onderhoud van de paden en beplanting, het verwijderen van afval en het plaatsen van ‘bosmeubilair’.  In 1966 was er ook even sprake van plaatsing van naambordjes, maar de kosten van niet ontsierende bordjes bleken te hoog.

Onzichtbaar erfgoed

In de huidige vrijere tijden en de digitale communicatiemogelijkheden is er geen behoefte meer aan een Droomlaantje. Waar de vader van Sies dochter Ina nog gekscherend vroeg of ze zo laat was omdat ze naar het Droomlaantje was geweest, heeft de tegenwoordige jeugd geen wegvluchtplek meer nodig. Maar de nostalgie van de oudere generatie blijft, als we de verhalen over hun eerste liefdes lezen en zien op schilderen. Wellicht dat de herwaardering die Sies door haar onderzoek heeft opgediept alsnog zorgt voor een officiële erkenning in de vorm van een bordje.

Advertenties